Vrijdag: nachtvlucht

Na een vlucht van een dikke vier uur arriveren we ’s nachts in Tel Aviv, waar me met enkele andere Nederlanders een busje huren naar het hotel in Netanya. Daar komen we om 4.30 u in de morgen aan. Oei, dat wordt een kort nachtje, want we worden om 8.00 u verwacht aan te treden voor kennismaking en ontbijt. Gaan we doen. Ton zet de wekker en we proberen de slaap te vatten.

Zaterdag: “Excuse me, is this Krav Maga!?!?”

Er loopt iemand tegen de deur van onze hotelkamer. Ik kijk op mijn horloge: 9.30 u. We hebben ons dus verslapen. Met twee brakke koppen rollen we ons bed uit, nemen een douche en gaan naar beneden in de hoop daar nog iemand aan te treffen. Want ja, voor hetzelfde geld zijn ze al vertrokken voor de strandtraining die voor ’s ochtends op het programma staat. Eenmaal beneden aangekomen, zien we tot onze geruststelling hoofdinstructeur Eyal Yanilov in een zaaltje praten voor de rest van het gezelschap. Mooi, dan kunnen we nog iets van een ontbijt regelen, want op een lege maag kan een mens natuurlijk niet trainen. Nadien lopen we naar de zaal waar Eyal nog steeds met zijn voordracht bezig is voor een bont gezelschap van Krav Maga t-shirtjes. Bij het binnentreden roept Ton “Excuse me, is this Krav Maga!?!?” Gelukkig kan Eyal er wel om lachen. Na deze binnenkomer stellen we ons voor en vertrekken we met de groep naar het strand voor het hotel om daar een paar uurtjes te trainen.

Het is snikheet en dus lekker trainingsweer. We krijgen een korte warming-up. Nadien wordt de groep ingedeeld in beginners en gevorderden, waarbij de gevorderdengroep bestaat uit instructeurs en politieagenten. Ik mag me bij de beginners vervoegen. We beginnen met enkele eenvoudige oefeningen, zoals naar voren lopen en tegelijkertijd stoten. Al gauw blijkt dat er vanuit basisoefeningen telkens wordt opgebouwd naar complexere oefeningen. Zo leer je hoe je je moet verdedigen tegen iemand die problemen zoekt en tegen je begint te duwen. Er is ook een oefening met een aanval van een arm en been tegelijkertijd. Dat wordt vanaf verschillende afstanden gedaan. Al snel begint het zweet van je hoofd af te lopen. Het devies luidt dan ook: veel drinken. De drinkpauzes geven je ook de gelegenheid om met de andere deelnemers een praatje aan te knopen. Ze komen van over de hele wereld: de V.S., Australië, Engeland, Duitsland, Frankrijk en de Ivoorkust.

’s Middags gaan we met de bus naar Wingate, een nationaal sportcentrum. Daar gaan we in de zaal ruim drie uur trainen. We gaan daar aan de slag met beenweringen. Even puntjes op de i zetten. Ook leuk is de training op een tribune, waarbij je van achteren of van voren wordt aangevallen met een directe stoot, een 360-aanval of een voorwaartse trap. De middag wordt afgesloten wordt allerlei grondoefeningen, waarbij je je leert verdedigen tegen een trap op het hoofd, vanaf de zijkant, etc. Erg leuk.

’s Avonds gaan we met z’n allen dineren. Daarna vatten we met een clubje van vier Nederlanders nog een biertje. Nou ja, een paar biertjes dan…

Zondag: blind counteren

We gaan ’s ochtends met de bus naar Yaffo, een oude havenplaats, waar we een korte rondleiding krijgen. Daarna gaan we naar het nabijgelegen Tel Aviv. We bezoeken naar de plek waar premier Yithzak Rabin in 1995 is neergeschoten door een radicale jood. We krijgen uitleg over wat er precies is gebeurd en vooral over wat er fout is gegaan met de beveiliging. Vervolgens krijgen we de gelegenheid om in Tel Aviv te lunchen.

’s Middags gaan we weer naar Wingate, naar een kleine judozaal. Allerlei variaties op chokes worden doorgenomen, waarbij je vanuit diverse hoeken en vanaf verschillende afstanden wordt aangevallen. Er worden ook enkele grondoefeningen behandeld. We eindigen de trainingen met spelvormen waarbij je met je ogen dicht moet staan en je door een paar man wordt aangevallen met chokes en headlocks. Zodra je er één hebt losgetrokken, wordt er een nieuwe choke geplaatst. Je moet met je ogen dicht blijven staan. Deze oefening moet je ook doen met een counterattack en dan nog steeds met je ogen dicht. Heel uitdagend, want je wordt behoorlijk onder druk gezet en tegelijkertijd moet je heel ontspannen counteren en voorkomen dat je iemand vol raakt.

Maandag: aan de waterpijp

We gaan naar Massada en de Dode Zee. Massada is een burcht op een berg bij de Dode Zee, waar een groep Joodse opstandelingen zich had verschanst tegen de Romeinen. Toen na een lange belegering bleek dat de Romeinen de burcht zouden nemen, pleegden de opstandelingen collectief zelfmoord, omdat ze de dood verkozen boven gevangenschap en slavernij. We mogen naar boven via een kiezelpad met trappen. Ton en ik wandelen langzaam naar boven, maar kunnen ons natuurlijk niet inhouden en racen naar boven.

Na een korte lunch in een soort Israëlisch wegrestaurant gaan we zwemmen in de Dode Zee. Erg leuk. Je kunt dus niet zinken. Superrelaxt op je rug dobberen. Het is net alsof je in bad ligt. Wel oppassen dat je het zoute water niet in je mond of ogen krijgt, want dat is geen pretje.

Bij terugkomst in Jeruzalem trainen we in een park vlak bij de Knesseth, zeg maar het Binnenhof van Israël. We oefenen met allerlei mesaanvallen. Talloze variaties komen aan bod. Tijdens de training begin je je af te vragen hoeveel van de lesstof je nog aan het eind van de training weet. Sommige dingen hebben we wel tijdens de cafétrainingen gehad, maar elke keer weer komen ze met een nieuwe techniek. Het wordt allemaal wel erg veel.

We sluiten de training af met een spel waarbij de groep wordt gesplitst in aanvallers en verdedigers. De aanvallers gaan op een parcours in het park staan. De verdedigers moeten dat parcours af lopen en zich verdedigen tegen stoten, chokes, mesaanvallen, etc. Een hele leuke oefening waarbij veel wordt gelachen.

Als blijkt dat we daarna eerst iets in een fast food-restaurant moeten gaan eten voordat we naar het hotel gaan, hebben wij iets andere plannen. We zoeken een taxi op, gaan naar het hotel om in te checken en pakken vervolgens weer een taxi om het nachtleven van Jeruzalem in te duiken. “Euh, nachtleven?”, vraagt onze taxichauffeur. Dit is de ‘holy city’! Geen probleem. Dankzij een Ierse jongen vinden we een paar pubs, waar we het prima naar ons zin hebben. Niet in de laatste plaats omdat we daar het fenomeen waterpijp ontdekken. Het is daar heel gewoon om met een groep een waterpijp te huren en tabak met bijvoorbeeld appelsmaak te roken. Al gauw ontaardt het in een wedstrijdje ‘Wie kan de meeste rook produceren?’.

Dinsdag: Jeruzalem

’s Ochtends krijgen we wederom een training in de buurt van de Knesseth. We staan net met z’n allen met gekleurde pistolen allerlei oefeningen te doen als op dat moment een legerhelikopter op een paar meter hoogte over komt vliegen. Je vraagt je af wat zo’n piloot nou zou denken?

Na de training gaan we met z’n allen naar de oude binnenstad van Jeruzalem om daar een rondleiding met een gids te krijgen. Gezien het tempo waarin dat de afgelopen dagen is gegaan, hebben we daar niet zo veel trek in. We besluiten om met z’n vieren ons eigen plan te trekken en knijpen er tussenuit, nadat de bus is gearriveerd bij de oude stadsmuur van Jeruzalem. De oude binnenstad is absoluut de moeite waard. Het is een wirwar van straatjes die gevuld zijn met winkeltjes. We bekijken de klaagmuur en pakken een terrasje bij de enige Palestijn die bier schenkt. Tja, je moet ‘m maar kunnen vinden... ’s Middags vervoegen we ons bij de groep die op het punt staat het holocaustmuseum Yad Vashem te bezoeken.

Woensdag: ‘Decide and explode’
Vandaag is de eerste dag van de feestelijke activiteiten ter ere van Imi Lichtenfelds 100ste geboortedag. We gaan naar de begraafplaats om een korte eredienst bij zijn graf bij te wonen.

We gaan naar Wingate, waar ook een militair gedeelte is. Daar worden Krav Maga- instructeurs opgeleid. We krijgen een korte rondleiding. Daarna krijgen we een toespraak van een kolonel die vertelt over Krav Maga in het leger. Hij nodigt Krav Maga-instructeurs uit om in het Israëlische leger les te komen geven, omdat ze een tekort hebben. Er wordt vanuit het publiek gevraagd of er ook aan mentale training wordt gedaan. Nee, daar wordt niet aan gedaan. Je neemt een beslissing of je al dan niet aanvalt. En als je dat doet, is het met maximale agressie. ‘Decide and explode’. Okeeee….

We gaan naar de schietbaan. We krijgen instructie hoe je een pistool, een 9 mm Jericho, uit elkaar haalt en het weer in elkaar zet. Er wordt ook aandacht besteed aan allerlei veiligheidsaspecten. Ik heb nog nooit met een vuurwapen geschoten en vind het erg interessant. Maar het is wel zaak om bij de les te blijven, want je krijgt veel informatie over je heen. Na wat oefeningen mogen we schieten. Eerst telkens met vijf kogels in een magazijn. Het gaat er vooral om dat je kalm blijft en rustig blijft ademen. Van het eerste schot schrik je, want het is best wel een klap. Daarna gaat het steeds beter. Voor de laatste schietronde mogen we twee magazijnen telkens met 15 kogels vullen. Op de accuratesse hoeft deze keer niet worden gelet. Gewoon lekker knallen. Dat hoeven ze geen twee keer te zeggen. Gaaf!

Donderdag: “Stop the bus! Terrorist! Open the door!”

We worden naar een park gebracht. Daar wordt de groep in drieën gesplitst. Onze groep wordt verzocht zich bij Nadav te melden. Hij is Expert 1 en gaat ons een training in verdediging tegen stok- en mesaanvallen geven. Het is een erg sympathieke leraar. Bij een oefening geef ik hem een knie in zijn kruis. Blijkt-ie geen toque te dragen… “Maak je niet druk, het is niet zo erg”, geeft hij aan. “Ik ben het wel gewend.” Blijkbaar kun je dat dus ook trainen… We sluiten de techniekoefeningen af met een spelvorm waarin de aanvallers zowel een stok als een mes vasthebben. Je mag je dan tegen een willekeurige aanval verdedigen.

Na deze training wordt de groep ingedeeld in aanvallers en verdedigers. De aanvallers gaan op een soort hindernisbaan staan. De verdedigers moeten één voor één het parcours afleggen en zich verdedigen tegen stoten, bear hugs, chokes, mes- en pistoolaanvallen. Sommige verdedigers zijn naar mijn smaak iets te enthousiast. De eerste beukt mijn hoofd tegen een balk en de twee geeft een hammer punch op mijn achterhoofd. Het zal er vast wel bij horen, maar ik houd mezelf het liefste heel voor de rest van de week. Je leert elkaar op deze manier wel kennen. Ik laat daarom bepaalde mensen gewoon voorbijlopen zonder ze aan te vallen.

Nadat een paar ronden over het parcours worden we naar de bus gestuurd. Het is tijd voor de bustraining. We krijgen uitleg over wat je moet doen als iemand in de bus met een mes op de passagiers begint in te steken. Want dat was nog niet zo lang geleden schering en inslag in Israël. Hoe kom je zo snel mogelijk de bus uit als er iets gebeurt? Wat moet je roepen, zodat iedereen weet wat er aan de hand is? Hoe bescherm je je vrouw die naast je zit? Het is vooral lachen geblazen, want het blijft toch een apart gevoel wanneer je als Nederlandse ‘terrorist’ door drie Australiërs wordt overmeesterd en vervolgens tussen de banken wordt gefrommeld. We zijn voor ons gevoel toch wel een paar uur bezig met allerlei scenario’s waarbij je een of meer terroristen moet uitschakelen en/of zo snel mogelijk de bus uit moet zien te komen.

Aan het einde van de dag gaan we naar de schietbaan om daar een wapen vast te houden terwijl het wordt afgeschoten. Precies zoals je het zou doen als bij een verdediging tegen een pistool. Spannend! Met witte knokkels houd ik het wapen vast. Wanneer het wapen afgaat, voel ik eigenlijk alleen maar luchtdruk in mijn hand. In mijn handpalm zie ik alleen een paar kruitsporen. En dat is het. De verhalen zijn dus waar.

Vrijdag: rustdag

We besluiten het vandaag kalm aan te doen, de training voor deze dag over te slaan en naar het strand te gaan. We zitten een paar uur op het terras van een strandtent en hebben het prima naar ons zin. Lekker eten en pas op de klokslag van 12.00 u een biertje erbij. Wat een zelfbeheersing! ’s Middags wordt er gewerkt aan het uitwerken en aanvullen van notities die op stukken papier zijn gekrabbeld in trainingszalen, de bus of op het strand. Bij sommige aantekeningen moet je al weer heel erg nadenken hoe een bepaalde techniek ook alweer ging. Dat is wellicht ook het nadeel van de stortvloed van technieken en variaties: op een bepaald moment houd je het niet meer bij. Dan zou het wellicht beter geweest zijn als er wat meer herhaald was.

Vrijdagavond breekt de sabbat aan. Bijna alles gaat dan dicht. Ons gebruikelijke café blijft gelukkig open, zodat we ons niet hoeven te vervelen J

Zaterdag: trainen in zee

’s Ochtends staat de watertraining op het programma. Iedereen mag in zwemkleding op het strand aantreden. Na een korte warming up, oefenen we de ‘choke from the front’ om die vervolgens in zee ook toe doen. Bij het afmaken van de techniek is het dan ook de bedoeling om de aanvaller onder water te trekken of te duwen. We doen dit ook terwijl de aanvaller op de verdediger zit. Eerst moet de verdediger in het water met zijn hoofd naar het strand liggen. Op het moment dat er een golf over je gezicht spoelt, wordt de choke gezet. De bedoeling hiervan is om extra stress toe te voegen. Daarna moet je je 180 graden draaien en lig je als verdediger schuin naar beneden op het zand en wordt dezelfde oefening herhaald.

’s Middags gaan we naar Wingate voor training in ‘third party protection’. Best een pittige training waarbij allerlei ‘gewone’ technieken de revue passeren. Erg interessant omdat je nu ineens op veel meer dingen moet letten. Met andere woorden: als je basistechnieken niet goed zijn, komt dat hier snel naar voren.

Zondag: privétraining in de kibboets

We gaan naar Haifa om de Bahai-tempel en de indrukwekkende tuinen te bekijken. Daarna vertrekken we naar de kibboets Ein Hamifratz. Daar kunnen we kiezen uit een sessie mentale training door Shimon Harpaz of een training met shirt-, hand- en polsbevrijdingen door Tamir Gilad. We kiezen voor de laatste. Tamir (Expert 3) neemt in rap tempo allerlei variaties door. De trainingslocatie is heel leuk, op een grasveld onder een paar bomen.

Na de lunch in het centrale restaurant van de kibboets gaat de rest van de groep naar Acco. Ton, Robin en ik blijven in de kibboets om daar een privé-training van Tamir te krijgen. We gaan naar schuilkelder nummer 3. Het wijst ons nogmaals op de altijd aanwezige oorlogsdreiging in Israël. Tamir neemt de technieken door die we nodig hebben voor ons volgende level. Voor mij bijvoorbeeld de fameuze ‘machinegun takedown’ en diverse mesaanvallen. En voor Ton de ‘bear hug’ van achteren, waarbij de aanvaller je in de rug loopt. Tamir is razendsnel. Op een gegeven moment schiet ik er zelfs door in de lach. Je zult het als aanvaller maar meemaken dat je zo iemand tegen het lijf loopt. Na een paar uur intensief trainen worden we opgehaald door de bus om terug naar Netanya te rijden.

Maandag: third-party protection

De laatste dag is aangebroken. Voor de laatste keer naar Wingate. We krijgen les in ‘third-party protection’. Je leert hoe je een VIP (en dat mag natuurlijk ook je vriendin of vrouw zijn) beschermt en desgewenst verdedigt. De les wordt langzaam opgebouwd. Eerst wil de aanvaller zogenaamd je VIP een hand geven en moet je hem/haar op afstand houden. De volgende stap is dat de aanvaller een choke bij je VIP plaatst en je vanaf verschillende hoeken de choke moet lostrekken en moet counteren. Daarna wordt er een pistool bijgehaald. Uiteindelijk worden er diverse spelvormen toegepast, waarbij de VIP wordt aangevallen met stoten, mes en pistool. Het summum is een zombie game waarbij je een VIP moet beschermen en er twee aanvallers zijn, die geen draai om de as maken, nadat hun aanval is afgeslagen. Je moet hierbij vol aan de bak om de aanvallers op een afstand te houden en de VIP dicht bij je te houden.

Na de training worden de deelnemerscertificaten uitgereikt en gaan we met z’n allen op de foto.

’s Middags vertrekken we naar Tel Aviv om daar de avond bij het strand door te brengen, voordat we ’s nachts terugvliegen

Foto's